Lieve Margie,

Charlie, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden van Margie,

Wanneer het precies was dat jij Margie en Charlie voor het eerst De Brug/Kumpulan Jembatan bezocht hebben, weet ik niet meer. In mijn beleving hoorde je al jaren tot de ‘inboedel’ van De Brug. Alleen als je met vakantie was kwam je niet naar Jembatan.

De eerste keer dat ik je zag - jullie kwamen net uit Spanje, waar je jarenlang gewoond had - om je weer voorgoed in Nederland te vestigen, was toen je door vrienden van jou op het bestaan van de Kumpulan werd gewezen.
En natuurlijk ‘gezelligheidsdier’ als je was moesten jij en Charlie dat zelf beleven. Je kwam en bent gebleven. De officiële begin tijd van samenkomst van de Jembatan bijeenkomst was 13.00 uur. Jullie waren er al om stipt half elf. Gingen zitten in de hal om koffie te drinken en te genieten van alles wat er om je heen gebeurde. Je kende iedereen die binnenkwam. Zoende en knuffelde alsof het iedere keer de laatste keer was dat je kwam. Intussen moest er nog iets zakelijks geregeld worden met de WUBO. Gelukkig voor jou werd dat positief beslist. Verder sprak je niet over je ervaringen in Nederlands-Indië tijdens WO II, ook al was het onmogelijk om die verschrikkelijke periode uit je herinnering te wissen.

Toen vorig jaar de mogelijkheid zich aandiende om een reis naar Japan te maken- om te verwerken en afscheid te nemen van je haat jegens de toenmalige bezetter, heb je die kans met beide handen aangegrepen. De weken voorafgaande aan die verzoeningsreis, liet je ons meebeleven van wat er in je omging. De oude pijn en al het opgekropte verdriet kwam naar boven. Je sprak over je haatgevoelens jegens de Japanners en over je verwachtingen wat deze reis jou zou kunnen opleveren: bevrijding en vergeving?

En ja, toen je terug kwam uit Japan was je als herboren. In Nagasaki bij het herinneringsmonument heb je je verdriet achtergelaten, maar ook tijdens je gesprekken met overlevenden van de atoombom kon je luisteren naar die slachtoffers. Het was de andere kant van het verhaal. Je hebt het allemaal in Japan achtergelaten. Hoezeer je ook tegen de reis had opzag je deed het wel.

Tijdens de wekelijkse kumpulan genoot je van je vrienden, mensen met eenzelfde achtergrond, allemaal worstelend met het verleden. Jij bracht vrolijkheid mee. Zelfs je kinderen nodigde je uit om de sfeer te proeven. Je zoon Reggie moedigde je aan om met zijn muziek, als een pseudo Elvis op te treden tijdens de pasar Jembatan. Het lukte hem om iedereen uit hun stoel te krijgen en te laten dansen op zijn opzwepende Rock en Rollmuziek. Oud, jong, gehandicapt, zittend in een rolstoel of lopend achter een rollator, ze dansten allemaal mee. En jij, jij genoot! Van je zoon en van de uitgelaten sfeer. Je was zo trots op je kinderen, die allemaal zo goed hun plaats in de maatschappij hadden veroverd.

Het enige wat je nog wilde was genieten van het leven dat je nog te wachten stond. Naar bijna alle feesten en bijeenkomsten ging je. In de herfst van je leven wilde je plezier maken, dansen, lachen, meezingen. Het is je gelukt. Dansend ben je op zondagavond tijdens een kumpulan uit het leven weggegleden. Wij waren geschokt. Maar er is je een lange lijdensweg bespaard gebleven. Als een kasplantje verder leven wilde je niet. Dat betekende afhankelijk zijn van anderen. Daarom kocht je een paar weken voor je doodging nog een autootje, die je vol trots kwam laten zien. Twintig jaar had je niet meer gereden en je was zo trots als een pauw dat je dat toch maar weer flikte.

Zelfstandig en onafhankelijk gaan en staan waar JIJ naar toe wilde. Dit typeert je levensstijl zoals wij jou gekend hebben.

Leven en reizen, ik kwam je tweemaal tegen op Bali. Je logeerde in dezelfde straat, in dezelfde tijd.

Lieve Margie, wij hebben van en met je genoten, gelachen en gehuild. Je wilde terug naar Amsterdam, de stad waar het bruist van plezier weliswaar niet in een IMOA appartement, achter De Brug, Daarvoor ging jij te vroeg je laatste lange, eenzame reis maken naar de eeuwigheid, maar wel omringd door je kinderen, vrienden, mensen die je liefhad.

Je laat bij ons een enorme leegte achter.

Op 27 juli is er weer een pasar Jembatan, jij zal er niet bijzijn.

Dag lieve Margie, Selamat Jalan, selamat tidur.

Cor van Drongelen.