Iftarmaaltijd : Ontmoeting, bezinning, toenadering
Donderdag 19 oktober 2006 raakte de grote tent bij de EL Hijra moskee al snel gevuld met mensen die gehoor hadden gegeven aan de uitnodiging van de drie organisatoren: EL Hijra moskee, Steunpunt voor Ontwikkeling en Participatie en de Interreligieuze Werkgroep Geuzenveld/Slotermeer. Na het gebed van de imam volgde een korte vertaling van twee verzen uit de Koran waarin staat dat Allah de mens heeft geschapen om hem te aanbidden en elkaar te respecteren en te accepteren omdat wij elkaars gelijken zijn.
Daarom ook moeten wij wederzijds elkaars regels respecteren op elk gebied.
De voorzitter van de moskee Miloud Moussaoui vertelt dat de moslimgemeenschap in de Ramadan, heilige maand van broederschap, een bijdrage willen leveren om de buurt leefbaarder te maken en veilig voor buurtbewoners, inhoudelijk vrede en broederschap willen bieden. Hij vraagt om de mening van buurtbewoners. Hoe zien zij het, kunnen wij met elkaar leven? Het kan iets beter….
Daarop komt mevrouw Boskamp aan het woord. Zij schetst hoe zij in 1954 met man en zoontje in de nieuwe wijk kwam, in een nieuw huis. Iedere dag werd een nieuw huis bewoond. Met de buren was meteen goed contact. De kinderen speelden op straat.
Lijn 13 ging maar tot het Bos en Lommerplein. Weinig winkels, weinig scholen, veel zand.
De stijgende welvaart bracht meer bezit maar het leven werd moeilijker. Mensen uit andere landen, met andere gewoonten en een andere taal.
“Ze zouden wel weer terug gaan na gedane arbeid maar dat liep anders. Hun gezinnen kwamen over. Ook zij moesten leven en wonen. Ons veilige plekje raakten we kwijt. “
Ze somt de klachten op: rommel en lawaai, trappenhuizen niet schoon, elkaar niet verstaan.
Daardoor moeilijk contact. Zij zou willen dat ze meer met elkaar praten, dat de vrouwen meer naar buiten treden, ook meedoen! Laat het van twee kanten komen! Door contact meer begrip, meer oog voor elkaar. Deze zomer zag zij gunstige ontwikkelingen: wandelingen langs de Sloterplas, familie en vrienden met elkaar, deze bijzondere maaltijd met buurtbewoners en moskeebezoekers. Als wij zo met elkaar omgaan, kunnen wij goede buren zijn.
Hartelijk applaus voor dit eerlijke, onopgesmukte verhaal.
Het bovenstaande deed me denken aan april 1959 toen een heel nieuw blok woningen aan de rand van het Sloterpark klaar kwam voor jonge gezinnen die tot dan hadden ingewoond of, als ze uit het voormalig Nederlands Oost-Indië waren, gehuisvest waren geweest in pensions waar het leven hen op elk gebied zwaar tegenviel.
Toen was er wel meteen contact tussen de nieuwe buren. Wereldoorlog II met alle gevolgen van dien hadden we doorstaan; we waren jong, pasten op elkaars kinderen, spraken dezelfde taal en wisselden recepten en tips uit. Indische Nederlanders houden van feestjes, van eten en van gezelligheid. Toen konden we elkaar waarderen ondanks de verschillen, laten we hopen dat we ook nu toenadering blijven zoeken, van beide kanten, voor vrede en veiligheid van ons en onze kinderen!
Hedda van Rozelaar